search

ΑΡΘΡΑ

Τέτοιοι τύποι έκαναν το μονοπάτι τους δρόμο για τους επόμενους και είναι τελικά η σημαντικότητα του δικού τους έργου που καθόρισε τελικά το underground ως το νέο mainstream...

Αυτό είναι για τους underdogs της πόλης και όχι μόνο. Σε Google μετάφραση, για τους «αδύνατους»: για εκείνους που, ακόμα και όταν τους δίνεται η δυνατότητα μαζικής επιτυχίας, προτιμούν να ακολουθούν το μονοπάτι που χαράσουν μόνοι τους και όχι τη συντόμευση που τους προσφέρετε. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά κυρίως γιατί μόνο το μονοπάτι τους έχουν μάθει να ακολουθούν –ασφαλώς μια τέτοια στάση ζωής μόνο αδύνατους δεν τους καθιστά.

Για παίχτες σαν τον Sillyboy, ο οποίος, ακόμα και όταν «έπιασε» η διασκευή του στο “If I Could Build The Whole World” στην καμπάνια της Cosmote, αυτός το πέρασε σαν μην έγινε. Και το 2011, όταν τρέχαμε το Played, από τα εξώφυλλα στα βραβεία πρωτοεμφανιζόμενων του Status, αυτός προτίμησε το βράβειο του τότε Velvet Magazine.


Είναι δύσκολο να συνεχίζει να ακολουθεί ο μουσικός το μονοπάτι του αδύνατου στην Ελλάδα του 2018. Διόλου τυχαία, όσοι στηρίζονται στα όπλα τους («stick to your guns») έχουν δει κατάματα και τις δύο όψεις της επιτυχίας. Συνήθως, όταν φτάνεις να δειγματίζεις μουσική για τους Ολυμπιακούς του 2004 ή να επενδύεις μουσικά την ευρωπαϊκή καμπάνια του Str8, έχεις δικαίωμα να νομίζεις ότι ο δρόμος προς τα πάνω δεν θα έχει γυρισμό. Αλλά η ουσία βρίσκεται στο ποιον δρόμο θέλεις να πάρεις. Στην προαναφερθήσα περίπτωση, η επιλογή συμμετοχής στην πανελλαδικώς άγνωστη συλλογή City Campers (2007), δεν ήταν η αναμενόμενη.

Έκτοτε, ο Χαράλαμπος Κουρτάρας aka Sillyboy έκανε συνειδητά τις επιλογές του και έχτισε τον ήχο του από δίσκο σε δίσκο: μέτρησε 3 άλμπουμ σε 8 χρόνια και σήμερα, μετά από διάστημα 3 χρόνων, επέστρεψε με το "Come Closer", για να αφήσει –ώριμα, πια– μια μπάντα φίλων να περφορμάρει τη μουσική του και για πρώτη φορά να την πλαισιώσει με έγχορδα και πνευστά.



Σαν τον Μπάμπη (με τον οποίον κάνουμε χρόνια την κουβέντα γι' αυτό το κείμενο και σχεδόν του το χρωστάω, με δεδομένο το πόσο με εμπνέει η μουσική του και η στάση του ως προς αυτήν) υπάρχουν δεκάδες άλλοι Αθηναίοι και μη, φίλοι μου ή απλά γνωστοί, που έχουν κρατήσει το underdog δόγμα και το υπηρετούν καθημερινά. 

Πρόσφατα, μου σύστησαν τη δουλειά της ετικέτας www.heathen-natives.gr, η οποία τρέχει από εδώ και διανέμει παπάδες –με τη δισκογραφική, όχι με τη θρησκευτική έννοια. Δίπλα τους στέκεται ο Leon Segka με το Homcore δισκάδικό του και δίπλα στον Λεωνίδα τύποι σαν τον «αδερφό» Ζώη Χαλκιόπουλο, οι οποίοι έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην επιστροφή της κουλτούρας του βινυλίου στη χώρα μας. Αντί όμως να περιφέρουν το vinyl τσίρκο σε ευκαιριακά μαζικά παζάρια που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια κάθε Σ/Κ, κρατάνε τη φάση του αληθινή σε δικές τους μικρές χαρές και μικρές νίκες· όπως το Μπιτ Παζάαρ, όπου οι δίσκοι είναι όντως απλά η αφορμή για μάζωξη πραγματικών φίλων της μουσικής.

Η βασική διαφορά των παραπάνω τύπων (που για μένα ίσως είναι και οι πραγματικοί influencers, τουλάχιστον στον τομέα της μουσικής) με τον μέσο όρο των social media influencers, βρίσκεται στο πόσο αληθινοί, άμεσοι και εύκολα προσβάσιμοι είναι. Επιπλέον, δεν έχουν κανένα κόμπλεξ στο να μοιραστούν με τρίτους την πληροφορία, αλλά και να τη μεταδώσουν με τις πράξεις τους.

47yncm_2.jpg

Και ακριβώς όπως έχουν αποδείξει οι συναναστροφές με τους αντίστοιχους underdogs του εξωτερικού, (βλέπε τον Andrew Weatherall, ο οποίος άφησε τη φήμη του παραγωγού του Screamadelica και του superstar Ibiza DJ απλά να υπάρχει στην ιστορία και επέλεξε να τρέχει το συνδρομητικό και περιορισμένων εκδόσεων label Moine Dubh, βλέπε τον πάντα λιτό και περιεκτικό Josh Cheon της Dark Entries ή τον επιδραστικό William Bankhead με το Trilogy Tapes label, που ήταν ο βασικός σχεδιάστης της Mo' Wax), πρόκειται για χαμηλού προφιλ χαρακτήρες, που δρουν υπόγεια και αποφεύγουν την έκθεση, ειδικά χωρίς λόγο.

Aν στο τέλος αναλογιστούμε τον ρόλο των underdogs, δίπλα μας αλλά και στον κόσμο, θα δούμε ότι είναι από αυτούς τους τύπους που το μονοπάτι τους έγινε δρόμος για τους επόμενους και που η σημαντικότητα του έργου τους είναι εκείνη που καθορίζει τελικά το underground ως το νέο mainstream.

Εvents:

Σάββατο 17/2 στη Death Disco. O Sillyboy στο πρώτο  του live μετά από 2 περίπου χρόνια, με νέο κομμάτι και νέα μπάντα, τους Sillyboy’s Ghost Relatives. Mαζί του, οι Iotaphi. Ζημιά, 5 ευρώ.

Kυριακή 18/2 στο Six Dogs. Έχει ένα boiler room που μετράει πάνω 6 μύρια. Θες κι άλλα; Δίπλα του, ο αδερφός και συνοδοιπόρος καθημερινά 2 με 4μμ στο avopolisradio.gr, Μr. Z.

Πέμπτη 22/2 στο Little Tree Books & Coffee. Η Cookie είναι η νέα εναλλακτική φωνή που θα συζητηθεί φέτος. Την υποστηρίζουν μουσικά μέλη των TFA TFY και θα κάνει το συναυλιακό ντεμπούτο της, την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου στο νέο αγαπημένο μου καφέ, Little Tree Books & Coffee, πίσω από το μουσείο της Ακρόπολης (Καβαλλότι 2, Ακρόπολη - Κουκάκι), σε ένα concept live αντίστοιχο των Bookstore Sessions ή του Tiny Desk.

47yncm_3.jpg

Singles

1. The Pilotwings - Pour Faire Pleurer Les Chômeurs EP (BFDM 016)

Νέα είσοδος στη λίστα με τα αγαπημένα labels από τη Γαλλία. O Judah τρέχει αυτήν την υπερ-κούλ περίπτωση label από τη Λυών. Εξαιρετικός selector κ DJ ο ίδιος, έχει το σωστό αυτί για οτιδήποτε μπορεί να ταιριάξει με το σωστό ύφος των clubs. Η 16η κυκλοφορία της ετικέτας Brothers From Differents Mothers, βρίσκει το δίδυμο των Pilotwings σε εξαιρετική ambient φόρμα με στοιχεία 1980s disco στην παραγωγή και αναλογικά synths, τα οποία ζεσταίνουν τον χώρο. To opener “Massalia Attack” βρίσκει ήδη τη θέση του στις καθημερινές λίστες του avopolisradio.gr ενώ το "Just Be (Ushuaia Mix)” έχει ακριβώς τα chill out ενεργιακά vibes που μπορούν να ξεκινήσουν ιδανικά μια techno βραδιά.

Ό,τι καλύτερο έχει βγάλει σε χορευτική ambient η επαρχία της Γαλλίας τελευταία.

Κυκλοφορεί 15/2, ακούτε όλο το ΕΡ εδώ

47yncm_4.jpg

2. Detroit’s Filthiest - Champagne Music (Motor City Electro)

Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα έπρεπε να ακούμε με κλειστά μάτια και δυνατά οτιδήποτε έρχεται από το Ντιτρόιτ και αυτό το single από τον Detroit’s Filthiest, δεν αποτελεί εξαίρεση. Όσο παλαιάς κοπής και soulful γίνεται, υμνεί τόσο με τη μελωδία όσο και με την παραγωγή την αμερικάνικη house. Tα κορίτσια που ψάχνουν κάτι διαφορετικό από trap/R'n'B για τις πίστες θα το λατρέψουν και θα διατηρούν στο ακέραιο το underground προφίλ τους.

Δείγματα εδώ, κυκλοφορεί 16/2

3. L' Impératrice — LÀ-HAUT (Microqlima Records)

Λίγα είναι γνωστά για το project L’Imperatrice, πέραν του γεγονότος ότι φροντίζουν να κοιμούνται ύσηχοι τα βράδια οι Air. Το εξαιρετικό δείγμα μοντέρνας ποπ του La Haut, πάντως, θα έπρεπε να στοιχειώνει ήδη τα playlists των ραδιοφώνων που ξέρουν και είναι μόνο δίκαιο να επαναπαύεται στις δάφνες της πρώτης αξιόλογης ποπ παραγωγής εκ Παρισίων για το 2018. Eν αναμονή του άλμπουμ Matahari, την 1η Μαρτίου.

To απολαμβάνετε εδώ και καθημερινά στο avopolisradio.gr

47yncm_5.png

4. Junglepussy - State Of Τhe Union

H ανερχόμενη Νεοϋορκέζα MC Junglepussy επέστρεψε με νέο single από το επερχόμενο 3ο άλμπουμ της και όλα δείχνουν ότι θα είναι αυτό που πιθανόν να την καθιερώσει μαζικά. Οι στίχοι του “State Of The Union” δεν θα μπορούσαν να κάνουν πιο ξεκάθαρη τη μαζική επιρροή που έχει η rap κουλτούρα σε ολόκληρο πλέον τον κόσμο.

«I'm smokin' Spike Lee joint she just gotta have it / everybody wanna be black it's so tragic»

Το ακούτε εδώ

5. Cervo - Deyo (Black Acre)

Κοιμόμουν όταν στο τέλος του ’17 η αγαπημένη Black Acre καλωσόριζε στο label τον Cervo, με αυτόν τον tribal οδοστρωτήρα. Ευτυχώς με ξύπνησε η Heathen Natives και τώρα έχω ένα κομμάτι για να χτίζω τα set μετά τις 3 το πρωί.

Άρρωστο.

Album

Nightmares On Wax - Shape The Future (Warp)

Μόνο και μόνο για το πόσο όρισε μια γενιά το Mind Elevation του 2002, οφείλει κανείς να ακούει κάθε δίσκο του Nightmares On Wax. Λίγοι έχουν υπάρξει όσο οραματιστής και επιλεκτικός υπήρξε o George Evelyn και η Warp έχει σταθεί πάντοτε δίπλα του για να καταγράψει όσα έχει να πει.

Στο Shape Of The Future πιάνει ξανά τα πράγματα από την αρχή, τα υπνωτικά dub vibes του "Back To Nature" σε βάζουν στο κλίμα και στο "Tell My Vision" επιστρατεύει τον Andrew Ashong ώστε να συνδεθεί με τη soul. Tα φώτα παραμένουν χαμηλά και η trip hop επαναπροσδιορίζεται μέσα από jazz samples, reggae grooves και σπασμένα beats, τα οποία φέρουν την υπογραφή του NOW. Ο δίσκος κυλάει αβίαστα και η ιδέα ότι αυτός ο τύπος κάνει το ίδιο εκλεκτικό άλμπουμ χρόνια τώρα και κάθε φορά, κάθε νέο του ηχογράφημα μοιάζει να είναι και το πιο κλασικό του, σε αιχμαλωτίζει.

Από το “Typical", με τα φωνητικά του νέου UK soul crooner Jordan Rakei, μέχρι τη rap version του Citizen Kane, ο Εvelyn αποδυκνείει ότι κάθε αναμονή για τις επόμενες κυκλοφορίες του, αξίζει. Την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου θα βρίσκεται στην Αθήνα, για μια βραδιά στο Six d.o.g.s.

To ακούτε εδώ

47yncm_6.png

2 επανεκδόσεις

α. The B-Music of Jean Rollin 1968-1973 (Finders Keepers)

Ο πατέρας του ευρωπαϊκού Horrortica, Jean Rollin (1938-2010) και μαζί η ψυχεδελική μουσική των ταινιών του βγαίνουν και πάλι στο φως χάρη στο diggin’ της Finders Keepers. To θες ωμό και καταιγιστικά rock, το θες φινετσάτο γαλλικό σε ποπ, το θες τζαζ, κινηματογραφικό, avant garde ή απλά βουτηγμένο στα ίδια ψυχoτροπικά που μοιράζονταν τα κινήματα των Λετριστών και Καταστασιακών στο Παρίσι του '68; Η μουσική που συνέθεσαν την πενταετία 1968-73 οι Yvon Gerault, Pierre Raph, Acanthus και Francois Tusques για τα φιλμ του Jean Rollin, το έχει. Και μπορεί όντως να είναι μερικές από τις πιο διεστραμμένες ηχογραφήσεις που έχουν καταγραφεί ποτέ.

Το ακούτε εδώ

47yncm_7.png

β. Intense Molecular Activity - I. M. A.  (Dark Entries)

Η Dark Entries επανακυκλοφορεί έναν από τους δίσκους που όρισαν τo electroclash κίνημα στις αρχές του 2000. Για την ακρίβεια, στο πρώτο μόλις δίμηνο του ’18, επανακυκλοφορεί το EBM funk του Cute Heels με το 12ιντσο "State Of Mind”, τα techno tools του Σουηδού Villa Abo και αυτό το διαμάντι electro punk αισθητικής, που όρισε το μέλλον του είδους στη Νέα Υόρκη την τριετία 1979-1982. Το δίδυμο των Don Hunerberg (synthesizers) & Andy Blinx (drums/percussions), κατά τη διάρκεια ηχογραφήσεων σε sessions με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής (όπως τους Ramones, τον Richard Hell, τους Sonic Youth και Liquid Liquid, μεταξύ άλλων), βρήκαν τον χρόνο και τον τρόπο να ηχογραφήσουν τις δικές τους ιδέες, όχι μακριά από το concept των Suicide, αλλά με ξεκάθαρα πιο τεκνο-φουτουριστική άποψη. Πατέρες του νεοϋορκέζικου No Wave και προτωπόροι στη χρήση τυμπάνων, κουδούνας και ξυλόφωνου, είδαν το πραγματικό payback να έρχεται 20 χρόνια αργότερα, όταν ο DJ Hell σάμπλαρε το επιβλητικό “Blurb” για να στήσει πάνω του το electro hit “Κeep On Waiting”.

Spotify Link

Συλλογή:

Super Kitchen presents Rhythm Foundation Vol. 1

Mια αξιόλογη νέα σχολή κοφτερού bass house και σχεδόν αφρικάνικου techno, ξεπετάγεται από το label Super Kitchen του Μπρίστολ. Σχεδόν κάθε κομμάτι της Rhythm Foundation απειλεί να τινάξει το club στον αέρα και σχεδόν κάθε κομμάτι βρίσκει τη δική του σύνδεση με τους tribal ή σπαστικούς αρχαίους ρυθμούς της αφρικάνικης παράδοσης. Πραγματικά φρέσκος ήχος εδώ, που διόλου τυχαία συζητιέται παγκοσμίως στα σωστά DJ στέκια και σύντομα θα είναι σε θέση να επαναπροσδιoρίσει την club φάση. Άλλωστε ο Diplo ήδη ετοιμάζει το project "In Love with Africa" στο Sonar, αλλά τα «πριόνια» που ξεπηδούν από τους Super Kitchen είναι το πραγματικό underground.

Στη διάθεσή σας εδώ

47yncm_8.png

Κασέτες

Οndatapes

Κάποια τυπάκια, πιθανόν μερικά μέτρα ή και χιλιόμετρα μακριά μας, κάνουν αυτήν τη φάση. Κόβουν σούπερ limited και uber cool κασέτες με εξίσου καλή μουσική μέσα και σαμπλάρουν/παραμορφώνουν μέχρι και Αir.

Τι φάση; Πόσο καλό; Τσεκεράουτ.

https://ondatapes.bandcamp.com/album/drink-more-water