search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ

Ένα «λυντσεϊκό» ταξίδι στα χιλιόμετρα της αγάπης, με τον Παύλο Παυλίδη να βρίσκεται ανάμεσα στο κοινό και την τραγουδοποιό να αποδεικνύει τη σοβαρή δουλειά που υπάρχει πίσω από τον πρόσφατο δίσκο της...

Χώρος | Temple, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 16/5/2018
Φωτογράφος | Δημήτρης Καπάνταης

Η κυκλοφορία του ZARSHA; Fundus Uterus ήταν η αφορμή του ραντεβού που έδωσε η Melentini στο Temple με τους φίλους και τους ορκισμένους ακροατές της. Εκεί, με την αχώριστη πια μουσική της συντροφιά Running Blue Orchestra, μας σύστησε το πρόσφατο αυτό δισκογραφικό  πόνημα, το οποίο βρήκε στέγη στη νεόκοπη ετικέτα της United We Fly.

33cMlnt_2.jpg

Γύρω στις 10 παρά, με look κατά τι εκκεντρικότερο από το συνηθισμένο της, η αγαπητή στους εναλλακτικούς κύκλους τραγουδοποιός και τα αγόρια της (ποντάρω στο χιούμορ της και βάζω στοίχημα ότι θα γελάσει, αν διαβάσει αυτήν την περιγραφή) ανέβηκαν στη σκηνή. Η ίδια πήρε θέση πίσω από την πρόσφατη αγάπη της –τα σύνθια– τα οποία κι έγιναν τιμόνι σε ένα «λυντσεϊκό» ταξίδι στα χιλιόμετρα της αγάπης.

33cMlnt_3.jpg

Νεο-νουάρ αισθητική, κλίμα «σκοτεινής» τζαζ, μικρά επικά στοιχεία και χαμηλές τονικότητες συνθέτουν το περιβάλλον στο οποίο ξεδιπλώνεται το ZARSHA; Fundus Uterus. Είναι υλικό που στο πρώτο άκουσμα –ιδίως με όρους live κι όχι ακρόασης δωματίου– ίσως ακούγεται μονότονο, κρύβει ωστόσο βαθύ πειραματισμό και σοβαρή δουλειά, έχοντας μάλιστα και κρυφές πλευρές. Τις οποίες η Melentini προσπάθησε να αναδείξει με τον καλύτερο τρόπο, τραβώντας μας από το χέρι στις σκοτεινές γωνιές ενός soundtrack πολύπλευρου και συνάμα μελαγχολικού ερωτισμού.

33cMlnt_4.jpg

Ξεχώρισαν κομμάτια όπως το "Asana/Metamorphosis", το "We Promised To Come Back Τo Earth", αλλά και το πιο pop "Yellow Roses", ενώ δεν έλειψαν και πιο πρώιμα μουσικά βήματα, όπως το υπέροχο "Nighkisser", που ακούστηκε μάλιστα νωρίς-νωρίς. Κακά τα ψέματα, δεν θα το ξεπεράσουμε ποτέ.

33cMlnt_5.jpg

Μια όμορφη βραδιά, με ωραίους ανθρώπους και ωραία μουσική, την οποία μπορείς να ακούσεις στην ησυχία σου, χωρίς την υποχρέωση της «διασκέδασης» που πολλές φορές συνοδεύει τον τυπικό ορισμό μιας συναυλίας. Και με τον Παύλο Παυλίδη δίπλα σου, κάπου μέσα στο κοινό, ν' ακούει κι αυτός, προκαλώντας σου (άθελά του) την εντελώς αυθόρμητη σκέψη ότι θα ήταν τόσο cool ν' ανέβει κι εκείνος πάνω στη σκηνή, ώστε να γίνουμε για λίγο έστω μάρτυρες μιας μαγικής διασταύρωσης γλυκιάς μελαγχολίας.